De lichamelijke inspanning van de musicus staat gelijk met middelzware tot zware arbeidsprestaties. Dit blijkt uit de volgende gegevens: Een pianist verbruikt 180 kg-cal per uur, een violist per minuut 400 cc zuurstof oftewel 109%, een trompettist 7 liter meer dan in rusttoestand. Een zanger eist bij het musiceren 50%, een hoornist 70 tot 90%, een violist of cellist 160%, een klarinettist 111% méér en een paukenist bijna het drievoudige van zijn energie leverende ingebouwde krachtbronnen.
Mocht u er na deze opsomming nog steeds niet van te weerhouden zijn, dan geef ik u zuchtend de raad: wees gezond van lichaam en geest. Verkeren beide in prima staat, dan kunt u als uitvoerend musicus slechts last krijgen van: doorgespeelde vingertoppen, kloven, abnormale eeltvorming, nekinfecties en eczemen door overgevoeligheid van de huid op al die plekken waar het instrument contact heeft met het lichaam. Trompettisten kunnen bovendien afwijkingen aan de lippen krijgen, hoornisten trouwens ook en ene Ramazzini vermeldt het ontstaan van ingewandsbreuken bij blazers. De hoogste eisen aan de longen worden gesteld door fagottisten, hoboïsten en koperblazers; iets minder bont maken het de klarinettist, terwijl de fluitiste deze lichaamsdelen de minsten belasting oplegt. Bovendien speelt bij alle blazers het gebit een belangrijke rol. Kortom musicus: een moeilijk, zwaar, veeleisend, ondankbaar, zenuwslopend, energieverspillend, frustrerend, onderbetaald beroep.
Uit: Semper Pers (Muziekvereniging “Semper Avanti”, Bodegraven) |
